ในเอนิเมชั่นเรื่อง”เสียงเพรียก จากดวงดาว”

หนุ่มสาวคู่นั้นส่ง sms ถึงกันผ่านห้วงอวกาศไกลนับล้านปีแสง

กว่าข้อความจากเธอจะเดินทางไปถึงชายหนุ่ม เวลาก็ผ่านไปถึง 18 ปี

และดูท่าจะยิ่งนานขึ้นเรื่อยๆ พอๆกับระยะทางที่ทั้งคู่ต้องไกลออกไปจากกัน

 

หลายๆข้อความที่ปรารถนาจะส่งถึงใครบางคน

บางครั้ง ก็กลายเป็นเพียงความปรารถนา

หากเป็นข้อความที่กล่าวร้ายต่อกัน ระงับไว้ได้ก็ถือเป็นเรื่องดี

แต่กับข้อความที่อยากสื่อความรู้สึกดีๆ(ของเรา) ถึงใครบางคน

ใครจะตอบได้ว่าการกักเก็บเอาไว้กับสื่อสารออกไป สิ่งใดจึงจะถูกต้อง

 

ก็เพราะหลากหลายบทเรียนในชีวิตมันสั่งสอนเราไว้ว่า

เรื่องดีๆของคนหนึ่ง อาจจะไม่ใช่เรื่องดีๆของอีกคนก็ได้

และถ้ามันไม่ใช่เรื่องดีๆของอีกคนเข้าจริงๆ

แม้จะอยากกอบกำเอาถ้อยคำทั้งหลายนั้นกลับคืน ก็เป็นไปไม่ได้เสียแล้ว

 

แล้วถ้ามันเกิดเป็นเรื่องดีๆของอีกคนหนึ่ง แต่เรากลับกลั้นเก็บไว้ล่ะ

ปริศนานี้คงยากที่จะหาคำตอบด้วยตนเองลำพัง

และมีแต่จะทำให้จิตใจสับสน 

แต่ในความสับสนนั้น

นอกเหนือไปจากความกลัว

หากจะมีใครสักคนสังเกตเห็นความห่วงใย และใส่ใจความรู้สึกปะปนอยู่

เพียงแค่นั้น

อาจจะมีความหมายมากกว่าข้อความทั้งหมดที่ตั้งใจจะส่งไปเสียอีก

 

เขียนมาถึงตรงนี้แล้ว ก็ยังสงสัยอยู่ว่า

ความรู้สึกดีๆที่เล่ามา

เดินทางไปถึงเธอหรือยัง

edit @ 17 Apr 2008 22:24:48 by เจ้าขาว

edit @ 17 Apr 2008 22:26:19 by เจ้าขาว

แล้วมาซารุก็พูดขึ้นว่า "มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก....

ผมเห็นภาพรอยยิ้มของคนที่ชอบที่สุดลอยอยู่ในความทรงจำ

ซึ่งมันเป็นอะไรที่แสนจะบอบบางเหลือเกิน

กับเพียงแค่เรื่องเล็กๆก็ทำให้แตกสลายไปได้ในทันที...

 

แต่ผมก็มีความคิดนะ

ว่าเพราะผมยอมอดทนนี่ล่ะ

เลยสามารถปกป้องรอยยิ้มของคนๆนั้นเอาไว้ได้

ถึงแม้ว่าข้างๆของคนๆนั้นจะไม่มีผมอยู่ก็เถอะ

 

เพราะฉะนั้น ผมกับนายน่ะผิดกัน

เพราะว่าผมไม่ได้จากไปโดยไม่มีอะไรเลยซักหน่อย"

พออ่านถึงวรรคนี้ ก็รู้สึกสะเทือนอารมณ์ขึ้นมาโดยพลัน

edit @ 9 Apr 2008 23:09:19 by เจ้าขาว

วันที่โลกหมุนช้าๆ

เจ้าขาว

สี่ทุ่มครึ่ง เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นทำลายความเงียบของห้องโดยสาร
ต้นสายคือเจ้าของเสียงที่ผมปรารถนาอยากได้ยินมาตลอด 3 เดือน
เรื่องที่ผมได้ยินจากเธอ เป็นเรื่องที่หากผมประกาศออกไปคงทำให้ทุกคนบนรถทัวร์ไม่ได้นอนตลอดเส้นทางคืนนั้น
แต่ผมอยากหลับ หลับให้ผ่านพ้นค่ำคืนนี้ไปให้ไวไว

10 โมงกว่าแล้ว แต่ร้านค้าในสยามดิสฯยังเปิดไม่หมด
บางร้านปิดป้ายว่าหยุดทำการ รวมถึงร้านเป้าหมายของผมด้วย โปรแกรมวันนี้จึงลดลงไปหนึ่งอย่าง
ผมเดินผ่านหน้าทหารสองสามนายที่ยืนอยู่ข้างทางเท้า ข้ามถนนมาโรงหนังสกาล่า ซื้อตั๋วรอบเที่ยงแล้วเดินเข้าโรงหนังทันที

ในโรงมีคนอยู่ 6 คน สองคนสวมเสื้อนอกสีเหลืองบ่งบอกว่าเป็นคนเก็บตั๋ว
หลังจากงีบหลับไปชั่วครู่ หนังก็เริ่มฉาย
ผมจำชื่อของชายผู้นั้นได้ คนที่เกือบจะได้เป็นประธานาธิบดีสหรัฐฯ
ทำให้อดนึกถึงไม่ได้ว่าใครจะเป็นนายกฯคนต่อไป
แต่ความคิดนั้นก็อยู่ไม่นาน เมื่อภาพที่ฉายตรงหน้าลากผมเข้าสู่อีกห้วงมิติๆที่การรัฐประหารเป็นเพียงวาบแสงของหิ่งห้อยในจักรวาล

เย็นวันถัดมาผมนั่งขดอยู่ท้ายรถตู้ มุ่งหน้าสู่ภูสอยดาว
คืนนั้นไม่มีเสียงโทรศัพท์ มีเพียงเสียงกรนเบาๆของเพื่อนร่วมทางที่กล่อมผมจนเคลิ้มไป

กว่า 6ชั่วโมงที่ค่อยๆก้าวเท้าทีละก้าวขึ้นสู่ลานสน
เป็นระยะเวลาที่ต่ำกว่ามาตรฐานอยู่สักหน่อย
แต่เมื่อคิดว่าร่างกายผมไม่ได้ทำงานหนักขนาดนี้มาเกือบ 5 ปี ผมก็นึกขอบใจมันอยู่ไม่น้อย
และคืนนั้นผมก็หลับลงอีกครั้งท่ามกลางทุ่งดอกไม้สีรุ้ง และแสงดาวนับไม่ถ้วน
ตอนนั้น ผมอยากจะโทรศัพท์บอกใครสักคนเล่าให้ฟังถึงสื่งที่ผมมองเห็นอยู่ตรงหน้า
ผมรู้สึกราวกับว่าความมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้ง่ายๆ
ถ้าเธอได้มาอยู่ตรงนั้นกับผม
ถ้าอดีตนายกฯได้มาเห็นทุ่งดอกไม้พวกนี้
ถ้านักการเมืองทั้งโลกได้มานอนท่ามกลางดวงดาวเหล่านี้

บางวันผมรู้สึกว่าโลกมันหมุนเร็วเกินไป
จนกระทั่งเราไม่อาจเหลือเวลาค้นพบสิ่งที่ยิ่งใหญ่
ทั้งที่บางทีมันก็ล่องลอยอยู่เบื้องหน้า
ภาพผีเสื้อที่ถ่ายมาจากภูสอยดาว หลายตัวในนั้นเคยบินอยู่ในสวนหน้าบ้าน
แต่ผมไม่เคยแม้แต่จะหยุดดู

หนึ่งวันที่ประเทศเราหยุดหายใจไปชั่วขณะ ทุกคนหวังว่าจะเป็นโอกาสในการเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีๆ
แต่ผมรู้ว่ามันไม่ง่ายอย่างนั้น
แม้แต่ในวินาทีนี้ ชั้นบรรยากาศก็ยังบางลงเรื่อยๆ
โลกกำลังร้อนขึ้น และร้อนขึ้น
จริงๆมันกำลังอ่อนระโหยโรยแรง และได้ส่งเสียงร้องบอกเรามาหลายครั้งแล้ว
สิ่งดีๆไม่เคยเกิดขึ้นจากการเอาแต่เฝ้ารอ

ผมกำลังกดเบอร์โทรศัพท์หาเธอ
และขอให้ทุกคนมีวันที่โลกหมุนช้าๆบ้าง

 -----------------------------------------------

เรื่องนี้เขียนไว้ที่เว็บไซด์แห่งหนึ่ง เผยแพร่ เมื่อวันที่ 17 ต.ค. 2549

หนังที่เขียนถึงคือ An Inconvenient Truth

ขอเอามาบันทึกไว้ที่นี่อีกครั้ง ในวาระที่เรากำลังจะได้รัฐบาลใหม่(จริงรึเปล่า)

edit @ 1 Feb 2008 01:22:20 by เจ้าขาว